بالأنجاز وذكرت بعض سيرهم وأوصافهم علي الإيجاز * تذييلا لما ذكره الشّيخ أبو الحسن الدّيلمى « 1 » والشّيخ أبو شجاع صاحب المقاريضي « 2 » وتكميلا لما أورده الفقيه حسين بن سلمان « 3 » ومولانا معين الدّين احمد الذّهبى « 4 » رحمة اللّه عليهم أجمعين « 5 » ، وغاية رغبتي فيه بعد اجالة الرّأى واجمام الفكر ورجاء حصول المثوبة وبقاء الذّكر احياء بعض ما دثر من آثارهم واستنزال الرّحمة بذكر الصّالحين واخبارهم ( ورق 3 ب ) والدّلالة علي الخير لفاعليه واتباع السّلف لمن يطلبه و

--> ( 1 ) - شيخ أبو الحسن ديلمى كه ظاهرا اسم أو چنانكه از شيرازنامه ص 99 استنباط ميشود على بوده از معاصرين شيخ كبير أبو عبد اللّه محمّد بن خفيف متوفّى در سنه 371 بوده وتأليفى داشته در مشيخهء فارس يعنى در شرح أحوال مشايخ عرفاى آن مملكت وتأليفى ديگر نيز داشته در شرح أحوال شيخ كبير سابق الذّكر وكرامات أو وحكايات راجع باو ، ومؤلّف در كتاب حاضر بسيار از اين هردو تأليف أو نقل نموده است ، شرح أحوال أو در اين كتاب ودر شيرازنامه مذكور نيست ودر جاى ديگر نيز عجالة نيافتم ، ( رجوع شود بأوراق 29 و 32 و 53 ب و 63 و 65 ) . ( 2 ) - مقصود شيخ أبو شجاع محمّد بن سعدان مقاريضى متوفّى در سنه 509 است كه بتصريخ مؤلّف ( نمره 44 از تراجم كتاب ) وبتصريح صاحب شيرازنامه ص 113 تأليف مشهوري داشته معروف به « مشيخهء مقاريضى » در شرح أحوال مشايخ فارس در سه طبقه كه مؤلّف در تضاعيف كتاب حاضر بسيار از آن نقل نموده است ، وبعدها بكثرت استعمال كلمهء « مشيخه » را از آن حذف كرده فقط « مقاريضى » ميگفته‌اند يعنى كتاب « مشيخهء مقاريضى » ، پس « صاحب المقاريضى » در عبارت متن بمعنى صاحب كتاب مشيخهء مقاريضى است ، - ق كلمهء « صاحب » را اينجا ندارد ولى در عنوان شرح حال أو ( نمرهء 44 ) در هرسه نسخه « صاحب المقاريضى » مرقوم است . ( 3 ) - يعنى فقيه صائن الدّين حسين بن محمّد بن سلمان متوفّى در سنه 664 ( نمرهء 122 از تراجم كتاب ) كه أو نيز كتابي در شرح أحوال مشايخ فارس داشته موسوم به « تاريخ مشايخ فارس » كه مؤلّف كتاب حاضر بسيار از آن نقل نموده وهرجا در اين كتاب « قال الفقيه » ميگويد مراد اوست . ( 4 ) - يعنى معين الدّين أحمد بن شهاب الدّين أبى الخير بن أبي الفضل بن عزّ الدين مودود زركوب مؤلّف كتاب « شيرازنامه » ومتوفّى در سنه 789 ( نمرهء 223 از تراجم كتاب ) ، - « زركوب » كه مؤلّف كتاب حاضر آنرا به « ذهبي » تعريب نموده در أصل لقب عزّ الدين مودود مذكور جدّ سوّم صاحب شيرازنامه بوده ولى بعدها تمام أولاد واعقاب عزّ الدين مودود مشهور بهمين لقب شده بوده‌اند . ( 5 ) - از كلمهء « تذييلا » كه بستاره علامت گذارده‌ايم تا اينجا بكلّى از نسخهء ب ساقط است وفقط در ق م موجود است ، ولى در م اين جمله بعد از كلمهء « يبتغيه » در سه سطر بعد مرقوم است .